“Baba” olmanın güzelliğini, babalarımızın kıymetini anlatırken, çeşit çeşit hediyeler alırken ya da paketlerini açarken, onları da unutmayalım.

Nedir insanlığın şu süper kahraman merakı? ‘Süperman’ler, ‘Spiderman’ler, ‘Hulk’lar, ‘Yarasa Adamlar’ ve türevleri…

Kimi uçar, kimi ışık hızında koşar, kimi yeşil dev adama dönüşür, kimi tonlarca ağırlığı parmağının ucuyla kaldırır, kimi duvarların arkasını görür, kimi gökdelenlere tırmanır.

Sırf sessizliği bozmak için laf olsun diye konuştuğun çok oldu. Evet, gerçekten de laf oldu, amacına ulaştın.

Sırf insanları güldürmek için konuştuğun da çoktur. Ve başardın: Güldüler.

“Seni seviyorum” diyorsun, peki gerçekten seviyor musun, yoksa sevdiğini söylemek işine geldiği için mi öyle söylüyorsun?

Sevdiğini söylediğin kişiye işin düşeceği, onun sana bir faydası dokunacağı için mi dökülüyor kelimeler ağzından?

Her şeyi bol bol istesek de, “az”dadır gönlümüz.

Az bir yemekle çoklar doyururuz.

Azıcık suyumuzu damla damla kullanırız.

Az yoğurdumuzdan çok ayranlar yaparız.

Hangi filmdi o, kadın adama, aşağı yukarı şöyle diyordu: “Sensiz yaşayamam demiyorum. Sensiz yaşayabilirim tabi ki. Ama ben bunu yapmak istemiyorum.” Tüm o romantizm ezberlerini bozan, ama aslında tüm gücünü de bu gerçekçilikten alan gerçek bir romantizm.

Hiçbir şey görmemeniz, duymamanız, söylememeniz için dizikolik bir televizyon izleyicisi, lig fikstürünü ezbere bilen bir futbol fanatiği ya da kulağından kulaklık eksik olmayan ete kemiğe bürünmüş bir aypod olmanız şart değildir.

Sınırlar vardır; iyiyle kötü, yanlışla doğru, güzelle çirkin arasında.

Sınırlar vardır; kimi dikenli tellerle, kimi mayın tarlalarıyla çevrili. Ama hepsi insanı kendisine çağıran bir çekicilikte.

“Keşke”lerim vardır sandığımda. Kimi zaman ben çıkartırım bir vesileyle. Çıkar çıkmaz da, içimi kanırtır, ruhumu kemirir. Kimi zaman başkası uzatıverir elini sandığıma. Bir hazine bulmuşçasına sarılır ve saplayıverir yüreğime;