Önce ışık doğdu.

Hafif, kısık, sessiz. Bulutlar kızardı altın rengiyle ağır ağır.

“Yarı yoldan ziyade yerden uzak

Yarı yoldan ziyade mâha yakın”

Bir yerlerde ışık doğdu.

Günler gitgide birer damlaya dönüşüyor.

Her gün tek bir damla gibi.

Damlalar, damlaya damlaya göl olmadan kuruyup gidiyorlar çoraklaşan topraklarda.

Nicelik, niteliği öldürme savaşında.

Bazen Risale-i Nur karşısında kendimi düşünüyorum da hiçbir şey bulamıyorum. Hani biri çıkıp “hadi şu her gün, dönüp dönüp her dem okuduğun Risalelerden bir şeyler anlat” derse diye korkuyorum. Susup öylece kalacağımdan korkuyorum.

Risaleler karşısında hiçbir şey bilmediğimi biliyorum!

Her hayvan kendi yiyeceklerinden yaratılır ve özellikleri yedikleri vesilesiyle belirlenir. Koyun gibi, arslan gibi. Hiç bir seyirci uzaktan seyrettiği olayı içindeki gibi idrak edemez. Dante, “Bir şeyi resmetmek için evvela o şeyin kendisi olmak gerekir” der. Şahsî tecrübe başka hiç bir şeye benzemez. Ne anlatılana, ne derse, ne de seyredilene. İstibdat şahsî tecrübeyi öldürdüğü, başkasına havaleyi canlandırdığı için kötü.