Huzurevinde şafak söküp de ortalık aydınlanınca; gecenin sıkıcı, sessizliği geride kalır. Arkasından kuş sesleri ve rüzgâr hışırtıları duyulur ağaçlardan. Sonra sabah ezanı bütün bütün sessizliği bitirir ve yeni bir günün hareketliliği başlar. Abdest alanlar, namaz kılanlar… Arkasından sabah kahvaltısı... Güneş olanca

Kendini bildi bileli hayatı bir mücadele olarak tanımıştı.Var olmak için güçlü olmayı kendine rehber edindi. Ne de olsa haklı olanlar, daima güçlü olanlardı!. Öyle görmüştü. Daha çok kazanmalı, zengin olmalıydı.

Serin bir rüzgâr esiyordu sabahın seherinde… Yapraklar savruluyor, ağaç dalları deniz gibi dalgalanıyor, büzüşmüş kuşlar soğuktan korunmaya çalışıyordu… Koyu bulutlarla kaplı gökyüzü, güneşle yeryüzüne gülmeye başlamamıştı henüz…

Saat gece 3’ü gösteriyordu. Arayan çok sevgili kardeşim, dava arkadaşımdı. Korkulu, hüzünlü, kısık ve titrek bir sesle : “Gel” diyordu. “ Gel de gör beni aşk neyledi.?..” Oturduğum yer şehre biraz uzak olduğu için bu saatte kardeşimin yanına gidecek bir vasıta bulmam çok zor görünüyordu. Lakin niyet ettikten sonra inşaallah tüm yollar beni kardeşime ulaştırır düşüncesiyle

“Karar: Deliller ve şahitler ışığında da açık olup, zanlının suçu sabit görülmüş, Türk Ceza Kanununun 301. maddesi gereğince idamına karar verilmiştir.”

Koca şehrin bilindik hastanelerinden birinde1986 yılının serin bir Eylül ayı yaşanmaktaydı. Takvimler pazar gününden sıyrılıp, pazartesiye sayfa açmak üzereydi ki, hastanenin koridorlarında genç bir baba, telaş içinde bir aşağı bir yukarı volta atmaktaydı. İçeriden gelecek haberi beklemekteydi endişeyle.