Dünya Su Forumunun protesto edildiği mitinge rast gelmiştim. Kadıköy'den vapurla Avrupa yakasına geçiyordum. Sanki bir geçit töreni gibi muhtelif gruplar kendi gruplarını temsil eden bayraklarıyla dizilmiş “Su hayattır, satılamaz” yazan pankartlar taşıyorlardı.

En başından beridir birincil amacını muasır medeniyet seviyesine ulaşmak olarak belirleyen Türkiye Cumhuriyeti Devleti (T.C.) halkı da halka rağmen tahayyülündeki muasır vatandaş tipine uydurmaya çalışmıştır.

Yakın zamanda vizyona giren “Mustafa” belgesel filmiyle daha önce yazdığım Kemalizm'in son bulacağı tezine dayanan yazılara bir zeyl yazmak gerektiği kanaatine vardım.

Kemal'in Mustafalaşması kime yarar?

'Kemalist elit ne ister' ve diğer -seri olarak yayınlanan- 'Sistem sorgusu' yazılarında ülke olarak Cumhuriyet maceramızın kronikleşmiş sorunlarının derinlerindeki algı bozukluklarını sorgulamıştık.

V. Bürokrat partiden Kemalist partiye

C. Kemalizm Türkiye Cumhuriyeti statükosunun neresinde?

Kemalizm (Atatürkçülük), seksen yılık rejimin -ilk dönemindeki yapısı itibariyle- merkezinde fakat oldukça derin’lerinde bir mevzi edinmiştir. Zira her zaman güncelliğini korumasına rağmen tartışılamaz konumunu muhafazası yer ettiği derinliklerin kamuoyu üzerindeki etkisi görmek açısından önemlidir.

A. İtiraz kültürü

İtaat kültürü içinde ve etkisinde yetişen insanlara en zor anlatılabilecek kavram belki de ‘itiraz’ etmektir. Mevcut durumdan memnuniyetsizliğini ifade etmek alışkanlığı edinmek ve bunu kural dışına çıkmadan yapabilmek oldukça zorlu bir süreçtir. Toplumsal manada, sinir uçları alınmış bir topluma itirazlarını seslendirmesi gerektiğini anlatmaya çalışmak, faili için epey yıpratıcı bir fiildir.

Özgürlük dediği insanın, yarınsız, hesapsız yaşamak değil. Gününü gün edip yükünü yarına yıkmak yahut tüm kâinattaki milyarlarca zerrenin şahadetlerini yok sayıp, zevk ü sefada erimek değil.