Dünyanın en şanslı nesli bizmişiz. Ve de en şanssız nesil de bizmişiz. Neden?    

Bilmiyorum ‘Büyüklerimiz’ öyle der hep! Onların zamanında böyle değilmiş çünkü.

Farklıymış her şey. İnsanlar, mekânlar, durumlar, düşünceler, yapılanlar farklıymış…

Ve hep bu farklılıkları anlatırken, iyi veya kötü kelimelerini kullanmadan sadece “farklı” kelimesini kullanırlar ki, daha sonra yaşadıkları ruh haline göre iyi veya kötü kelimelerini ekleyebilsinler. Tıpkı bizi hem en şanslı, hem de en şanssız yaptıkları gibi.

Neden en şanslı veya en şanssız olduğumuzu anlatırken de, ‘Bizim zamanımızda…’ diye başlarlar söze. Gidişata göre överler kendilerini ya da suçlarlar bizleri. Hata sadece bizdedir çünkü. Zira “adam olmayız” biz.

Peki, müstehak mı bize ‘büyüklerimiz’in eserleri? Mesela ÖSS ve OKS. Hayatımızdan iki sene çalan, günde 6 saat soru çözmek zorunda bıraktıran, birkaç saat eğlenmeyi bir sene ertelettiren, uğruna çuval dolusu para döktürten, kimilerine kafayı yedirten, kimine aldığı sonuca göre bunalıma sokan, iki-üç saatlik bu iki sınav biraz ağır bir ceza değil mi bize? ‘Büyüklerimiz’ tarafından verilmiş olan. Hepimiz olmasa da bazılarımız katsayı engelini, adaletsizliklerden dolayı geleceklerinin kararmasını hak ediyor mu?

Biz cevabı bilmiyoruz. Ama, ‘büyükler’ öyle diyorsa öyledir, herhalde!..

*

Neyse dönelim başa: En şanslılar mı, yoksa en şanssızlar mıyız biz?

Bunun da cevabı yok. Ama şöyle bir bakarsak; temel gıda maddesi tost ve sakız olan,

her şeyi dalga konusu, hatta dalga konusunu bile dalga konusu yapabilen, Recep Tayyip Erdoğan’ı üç kişi zannedecek kadar apolitize edilmiş, iki saniyelik bir göz takılması sonucu lafa “Ne bakıyon lann?” ile başlayıp işi kavgaya kadar götüren, ‘Aga’sına bir önceki gün yedi saat ‘kınayt’ kastığını ve tek tek neler yaptığını büyük bir zevkle anlatabilen, MSN’e birini ekleyip ona küfrettikten sonra deşarj olmuş bir vaziyette ‘Kurtlar Vadisi’ni izlemek gibi bir faaliyeti en büyük hobi edinmiş olan,

İnanmıorruaemmm!” gibi kelimeleri olan ilginç bir dil konuşan, insan ilişkilerinde tepki ve duyguları sahte, görünüşü yapay olan, kantinden bir şey yemeyi “İigyyrençç” olarak niteleyip; babasının şoförünün kendisini arabayla bırakamaması sonucu metroya veya otobüse binmesini ‘eziklik’ olarak açıklayan, zamanının üçte dördünde izlediği magazin programlarından tanıdığı herhangi bir mankenin sevgilisinden ayrılması sonucu dehşete düşüp; ‘oha filan olan’ bir nesiliz biz.

Cevap ne peki?

Sus lan!