Hangi filmdi o, kadın adama, aşağı yukarı şöyle diyordu: “Sensiz yaşayamam demiyorum. Sensiz yaşayabilirim tabi ki. Ama ben bunu yapmak istemiyorum.” Tüm o romantizm ezberlerini bozan, ama aslında tüm gücünü de bu gerçekçilikten alan gerçek bir romantizm.

Gerçekten bu hayatta “kim”siz ya da “ne”siz yaşayamayız ki? Dün kalkan o “çok erken gitti” dediğimiz cenazeleri bugün unutmadık mı? Geçen gün onsuz olmaz dediklerimiz olmadan yaşamaya alışmadık mı? Bir zamanlar olmazsa olmaz dediğimiz, ama şimdi pekâlâ onlar olmadan da yaşayabildiğimiz ne çok şey var. Bir anne-baba belki evlat acılarını ölene kadar kalplerinde yaşıyorlar, ama sonuçta hayat onlar için de bir şekilde devam etmiyor mu? İnsan evladı olmadan bile yaşayabiliyorsa, kim ya da ne olmadan yaşayamaz ki?

Burada biraz durup, nefes alıyorum ve düşünüyorum. Evet, bir şey var ki, o olmadan yaşanmıyor: Nefesimiz.

Ama kim bir şiir yazmıştır, sensiz yaşayamam ey nefesim diye.

Kim hüzünlü bir şarkı bestelemiştir, senden ayrılamam diye, nefesine.

Kimin romanında bir kahraman olmuştur, o bitince romanın da biteceği nefes.

Doğru, bunu zaten biliyoruz; anlatmaya, türküler söylemeye ne gerek var. Tıpkı yarın sabah güneşin doğacağı gibi. Bu kış havaların soğuyup, yazın tekrar ısınacağı gibi. Yer çekimi kanunu gibi…

Ama ben içimde yıllar yılı benimle yaşayan, benim heyecanıma, hüznüme, acılarıma, sevinçlerime ortak olan; benimle beraber yükselip, benimle beraber alçalan; ben ağlarken hıçkırıklara boğulan; ben heyecanlanınca o da hızlanan, ben bunalınca o da daralan; ben lokmamı yutarken, suyumu içerken durup beni bekleyen nefesimi görmezden gelemedim.

Şimdiye kadar onu hep yok saydım:

Hiçbir zaman onu kendimden ayırıp, ayrı bir varlık olarak tanıtmadım: Ben Murat, bu da benim nefesim demedim.

Kimse beni nefesimden ayrı takdim etmedi.

Kimse onun hatırını sormadı, ben bile.

Kimse ona bir isim koymadı, ben dâhil.

Ama hiçbir şey için geç değildir. Şimdi itiraf ediyorum ey nefesim: Sensiz yaşayamam, yaşamak da istemem. Sen benim vazgeçilmezimsin. İyi ki varsın, iyi ki varedilmeye devam ediyorsun. Yaşadığım sürece seni hep alıp vereceğim, ama şunu bil ki seninle alıp veremediğim hiçbir şey yok.