Annem… Kucağı cennet, kınalı elleri Anadolu kokulu.

Öpüşü şifa, çatlamış elleri gül dokulu.

Annem… Nefesi içimdeki buzları eriten güneş.

Yüzüme dokunuşu zem zemle yıkanmışa eş…

Annem… Acılarıma acılarını katmadan katlanan yürek.

Nazik ruhlu olsa da yavrusu için demir bir bilek…

Annem… Artık yaşlanmış; dalları kırılmış gül fidanı.

Uzaklarda olsan da kokunu düşünmek sarar yaralarımı.

 “Annem dünyada yok senin şefkatinin eşi, onun için bilmem yüreğim seni sevmeye yeter mi?”