Sırf sessizliği bozmak için laf olsun diye konuştuğun çok oldu. Evet, gerçekten de laf oldu, amacına ulaştın.

Sırf insanları güldürmek için konuştuğun da çoktur. Ve başardın: Güldüler.

Kimi zaman seni sevsinler istedin, sözlerinle; sevdiler de.

İkna etmek için konuştun; sen söze başlamadan önce sahip oldukları düşünceleri değiştirdiler.

Bir sevincini, kimselere söylemesen çatlayacağını düşündüğün sevincini paylaşmaktı o konuşmayı yaparkenki tüm amacın. Paylaştı dostların sevincini.

Acını anlatmak ve bir teselli bulmaktı niyetin, biraz olsun buldun.

Kimi zaman bildiklerini anlattın, kimi zaman hissettiklerini. Bazen düşüncelerini, bazen tahminlerini aktardın.

Konuştun, konuştun, konuştun.

Peki, kaç kez bir hakikati anlattın?

Hakikatten bahsediyorum, “gerçek”ten değil. “Realite”den değil. “Görünen köy”den de değil.

“Gerçek”liğini ne dün kaybetmiş, ne de yarın kaybedecek; ne burada başka şekle bürünecek, ne de başka bir coğrafyada değişecek olan “hakikat”ten söz ediyorum.

Bugün bir arkadaşınla konuşurken, arada bir hakikatten de söz açtın mı?

Günün ilk hakikatini söyledin mi?

Bu ayın, bu yılın ilk hakikatini?

Belki ömründe söylediğin ilk ve tek hakikati?

O hakikati bilmenin zekâtı olarak konuşmak.

O hakikati bilmenin sorumluluğuyla anlatmak.

O hakikati bilmenin yükünü omzunda bilerek söylemek.

O hakikati, yeni öğrendiğin bir bilgiyi, söylemesen çatlayacağını düşündüğün bilgiyi anlatmanın heyecanıyla aktarmak.

O hakikati, dilinde ağırlık olarak hissedip dillendirmek.

O hakikat senin dilinden başka birinin zihnine ulaşmadan huzur bulamayacak gibi konuşmak.

Ve günü, bir hakikati paylaşmış olarak bitirmek.

Bugün, tüm o konuşma sebeplerine bunu da ekleyebilir misin?

Ya hakikat söyleyip yahut susar mısın?