Kış güneşi topladı eşyalarını az önce taşındı buralardan. Yaz güneşi karları eritti; filizler seslendi umutların diyarından. Irmaklar gürül gürül akmaya başladı;

eriyen karlar yeşeren bitkilerin ruhuna yerleşti… Bir bedende komşu oldu buz ve can…

Gölün üstündeki buzların kırılmasıyla aralandı buzdan kafes; balıklar sanki gökyüzüne havalandı. Önce rüzgârın şiddetiyle tepe taklak oldu her şey. Denizler dalgalandı… Sonra nazlı bir edayla topladı erguvanlar mor saçlarını.

Soğuk koca dalgalarını kışta bıraktı deniz, kış denize hediye kocaman kumsal bıraktı. Yürütmedi kıyısında denizin kimseyi, ama sonunda seni seviyorum yazacak sahil bıraktı.

Yeniden aşkına kavuşmak gibiydi bahar. Ayrılık gibiydi kış, ama her zaman ruhunda baharı taşıyan. Sanki kış ortasında, sıcak ortamlarda saksılarda yaşatılan. Artık bahar geldi kuşlar koca koca ağaçların dallarına yuva yaptı. Rüzgâr beşik gibi salladı yumurta dolu yuvayı, yumurtadan çıkan kuş kâinata bir şeyler fısıldadı; “Kanat açmak istiyorum sonsuz hayata!”