Asra, fecre, leyle yemin edilen vakitlerin ortasındayız her gün. Farkında olsak da, olmasak da. Her gün tekrarlanan bu senfonide hafızamıza yeni parçalar ekleyerek bize verilen nefes sayısını tamamlamaya çalışıyoruz.

Zaman algımızı sağlayan zihinsel sürecimiz hafızamızdır. İnsanın hafızası olduğu gibi evrenin de bir hafızası vardır ve hiçbirşey yok olmaz. Zaman evrenin başlangıcından bu yana taşıdığı tüm birikimini yüklenen birikerek ilerleyen, biriktikçe hızlandığı düşünülen birşeydir. insan kendi bulunduğu konumdan dünyaya baktığında dünyası bununla sınırlı kalır.

Peki zaman gerçekten bu denli suçlu mudur? Neden bu kadar yetişilmez, ele avuca gelmez bir şeydir ?

Şair der ki:

“Şeb-i yeldayı müneccim ve muvakkıt ne bilsin,

Mübtela-yı gama sor ki geceler kaç saattir.”

Bu zaman nasıl bir zamadır? Neden geçmek bilmez? Yoksa insan gam çekmekten el mi çekti? Acılarını uyuşturdu da uzun zannettiği lakin bir an süren uykuları mı tercih etti bilinç zamanlarına?

Dert etmeyi, birşeyleri dert edinmeyi unutan insan için zamanın farklı varoluş katmanlarıyla kıymetlenmesi oldukça zordur. Çünki zaman değişken hacimlidir zihinsel süreçlerimizde ve kişinin olayları algılayışı yorumlayışı ve muamelesine göre genişleyebilir. Bast-ı zaman tasavvuf terimi olarak duyduğumuz bir ifade olsa da her insanın kendi kapasitesince yaşayabileceği bir olgudur.

Zamanın kıymetini bilmenin ve dolu dolu, hakkını vererek yaşamanın yolu “nefes”in kıymetini bilmekten geçer. Nefes, huzurda bulunuşun adı olmakla birlikte kişinin içinden dışarı sonra tekrar dışarıdan içeri akan ahengin adıdır. Nefes, an birimine göre çalışır. Geçmiş ve gelecek düşüncesine yer yoktur onda. “O her an yeni bir şe”ndedir (oluşumdadır)” ayetini odaklarımıza yerleştirdiğimizde ne kadar bol verilmiş bir kıymet olduğunu daha kolay idrak edebileceğimizi düşünüyorum. Yaşamın böyle bir hareket ve akışa bağlanması zaman ağındaki tutsaklığa bir nebze bir özgürlükle açılım sağlayacak ve “neden yetmiyor”, “yetmeyen nedir” şikâyetlerinden, kanaat ve doygunluk sürecine yaklaşmanın mümkün olacağını düşünüyorum. Belki de biz gençler zamanın yetersizliğinde böyle yakınmalarla algımıza zarar vermek yerine, yahut, “zamanı nasıl yönetmeliyiz”, avuçlamalıyız kurslarından medet ummak yerine, “zamana nasıl uymalıyız, nasıl akmalıyız” ve “unuttuğumuz fecr, asr ve leyl vakitleriniz nasıl yakalayabiliriz” kurslarına katılmalıyız. Böyle eğitimler verecek bilge eğitimcilerimizin olduğunu varsayarak... Belki de yetmediğini söylediğimiz ve aradığımız zamanı oralarda unutmuşuzdur.