Küçük bir çocukken zaman çok yavaş geçerdi. Hatta belki zaman bile yoktu. Dedem hep dede, babam hep babaydı sanki. Oturduğumuz ev, hep oradaydı. Bu dünyada bir yabancı ben vardım. Her şeyi yeni yeni öğreniyordum. Bilmediğim pek çok kelime vardı. Büyüklerin konuştuklarının bazılarını ya anlamıyor ya da yanlış anlıyordum.

Zaman diye bir şey varsa benim için, sabah uyanmamla başlayan ve akşam tekrar uyumamla sona erip sürekli tekrar eden bir döngüydü.

Sonra mevsimleri tanıdım. Her mevsimin havası, kıyafetleri, meyveleri, sebzeleri vardı. Her mevsim günlerin ve gecelerin kısalığı ve uzunluğu değişiyordu. Artık zaman benim için bir birini tekrar eden mevsimler döngüsüydü.

Büyüdükçe zaman kavramını da kavramaya başladım. Zira ben büyüyordum öncelikle, eskisi gibi değildim. Sonra benim bebekliğini bildiğim çocuklar bebeklikten çıkmıştı. Ayrıca birileri ölüyordu. Zaman artık, doğumla başlayıp ölümle sona eren bir süreçti.

Ve tarihle tanıştım. Ben daha dünyaya gelmeden önce bile yaşayan insanlar vardı. Onların hayatları, bebeklikleri, öğrenme süreçleri, zaman algıları ve ölümleri vardı. Dünyada benimle aynı şeyleri yaşamış ve ölmüş insanlar olduğunu öğrendim.

Büyüdükçe günleri, mevsimleri, doğum ve ölümleri öğrenmiş, hatta bunları sıradan olarak görmeye başlamış biri oluverdim.

O etrafında gördüğü her şeyi tanımaya, bu arada zaman kavramını bir yerlere oturtmaya çalışan çocuk yoktu.

Artık hayatın zorluklarından bahseden, hayatı, çocukluk, gençlik, olgunluk ve yaşlılık olarak ayıran biri vardı.

Çocukluğu sadece çocuk gibi davranmak, dilediğince şımarmak, dilediğince oyun oynamak olarak gören ve gösterenleri gördükçe hatırladım, çocuk olmanın bir de bu yönü olduğunu.

Nerede bir çocuk meraklı gözlerle etrafa baksa, ardı arkası kesilmeyen sorular sorsa çocukluğuma dönerim ve o anlamaya çalışan “ben”e uzaktan bakarım..